NE TAT KALDI NE TUZ
Bu gidiş nereye emekli maarif müfettişiyim uzun zamandır yazasım gelmiyordu. Çünkü yazdıkça içim yanıyor. Çarşıya çıkıyorum, herkesin yüzü asık. Pazara gidiyorum, poşetler yarı yarıya küçülmüş. Okulun önünden geçiyorum, öğretmen de yorgun, öğrenci de. Eee ne olacak bu memleketin hali?
- CEBE BAKIYORUZ: Boş Eskiden “idare ediyoruz” derdik. Şimdi o laf daNE TAT KALDI NE TUZbitti. Emekli maaşıyla kira ödenmiyor. Asgari ücret ayın 15’inde bitiyor. Anne pazarda domatesi tane ile alıyor. Baba çocuğuna “oğlum bu ayakkabıyı alamayız” diyor. Para pul oldu, ama asıl mesele para değil. “Yarın daha iyi olacak” umudu bitti. İnsan fakirleşince cebi değil, gururu kırılıyor.
- ADALETE BAKIYORUZ: Şaşmış Tanıdık var mı?” diye sorulmayan iş kalmadı. Mahkemede “bizden” olana bir, “öteki” olana on ceza. Gariban hakkını arayamıyor, çünkü avukata verecek parası yok. Güçlü olanın sesi çıkıyor, zayıf olan “Allah’a havale ettim” diyor. Adalet şaşınca milletin devlete inancı da şaşıyor. Bu en tehlikelisi.
- OKULA BAKIYORUZ: Dağılmış Okullar açılacak ama kimse hevesli değil. Öğretmen “ders mi anlatayım, evrak mı doldurayım” şaşkın. Çocuk “okuyup ne olacağım” diyor. Haklı, Üniversite bitiren işsiz, meslek lisesi mezunu patron. Ama biz hala “üniversite oku” diye tutturuyoruz. Eğitim ocak gibi. Ocak sönerse ev soğur. Okul sönerse memleket soğur.
- İNSANA BAKIYORUZ: Neşe yok, en canımı yakan bu eskiden komşu komşuya giderdi, çay içilirdi, şimdi herkes evinde, elinde telefon. Eskiden düğünde göbek atılırdı, şimdi “borç var” deniyor kimsede göbek atacak hal kalmamış. Eskiden “devlet baba” vardı. Şimdi “kimse bize sahip çıkmıyor” deniliyor. İnsanların gözündeki ışık söndü. Bu açlıktan değil, “Kimsesizlikten”. Peki, ne yapacağız? Oturup ağlayacak mıyız? Yok, milletim, “bu ülkenin ” insanı ağlamaz, çare arar. 4 madde söyleyeyim:
- ÜRETMEYE DÖNECEĞİZ: Borçla, faizle memleket dönmez, tarla ekeceğiz, fabrika kuracağız, atölye açacağız. Meslek liselerini baş tacı edeceğiz, usta olmadan zengin olunmaz.
- ADALETİ EŞİTLEYECEĞİZ: “O bizden” “o onlardan” kalkacak, kanun önünde paşa da çoban da eşit olacak, O zaman milletin içi soğur.
- OKULU OCAK YAPACAĞIZ: Çocuğa “kaç net yaptın” demeyeceğiz, “Memlekete ne katacaksın” diyeceğiz, Öğretmenin elini kolunu bağlamayacağız.
- YENİDEN “BİZ” OLACAĞIZ: Mahalle, cami, dernek… İnsanları bir araya getireceğiz. Komşusu açken tok yatan bizden değildir diyeceğiz.
SON SÖZ: UMUDU KESMEK YOK. Evet, durum kötü, İnkâr etmiyorum. Canım sıkkın, sizin de sıkkın ama bu memleket Çanakkale’den çıktı. 15 Temmuz’dan çıktı. Depremden çıktı.
Bundan da çıkar. Yeter ki “bitti” demeyelim. Tat da gelir, tuz da gelir. Yeter ki ocağı söndürmeyelim. Allah bize; dürüst yönetici, çalışan işçi, ahlaklı öğretmen nasip etsin.
Gerisi Allah’ın izniyle olur. Selam ve dua ile